13-9: NAZCA
Vandaag aangekomen in Nazca. Vooral veel zand om ons heen maar ook de beroemde nazca lijnen; o.a. dierfiguren van grote afmeting in de grond uitgegraven, alleen goed zichtbaar van bovenaf, waarvan nog steeds niet duidelijk is wat de funtctie precies was. Aangezien Joyce niet in een klein vliegtuigje wilde, gingen we voor het alternatief; er zou een mirador (uitkijkpunt) zijn, van waaruit een aantal lijnen ook te zien zouden zijn. Het lukte om een lokale bus te nemen (altijd maar afwachten waar ze vetrekken en hoe je moet betalen en vooral ook waar je er weer uit moet), en in the middle of nowhere eruit gezet. Daar bleek idd een uitkijktoren (en verder ook totaal niets anders) en het was ondanks de mist wel mogelijk iets van de lijnen te zien. Met hulp van wegarbeiders die een praatje met ons maakten, lukte het om een bus te 'downflaggen' terug naar Nazca. Aangezien we nog de middag over hadden voor we de bus richting Arequipa zouden nemen, hebben we nog een tour gedaan met een Nederlander die daar een agency heeft en sinds 8 jaar in Peru woont. Beetje raar type, maar toch wat van de omgeving gezien. In de avond een lezing bijgewoond in het sterrencentrum over de Nazcalijnen en toen gelukkig snel weer in de bus, want Nazca is verder geen wereldstad.. NB: in Cusco hoorden we later dat er een vliegtuigje was neergestort boven de nazcalijnen....

14-9: AREQUIPA
Dinsdag vroeg in de ochtend aangekomen in Arequipa; leuke stad waar de gebouwen van een witte vulkanische steensoort gemaakt zijn en waar de vulkaan El Mismi prominent aanwezig is. Taxi gedeeld met 2 nederlanders die we al meerdere keren tijdens de reis waren tegengekomen. Uiteindelijk in hetzelfde hostal uitgekomen. Woensdag eerst trekking naar Colca Canyon en bus naar Puno (volgende bestemming) geregeld een daarna het Santa Catalina klooster bezocht.

16-9: COLCA CANYON
Trekking Colca Canyon donderdagochtend: erg vroeg in de bus. Onderweg zijn we gestopt op het beroemde uitkijkpunt om condors te spotten. Toch weer veel toeristen maar ook erg veel condors; mooi hoor!
Daarna 1000 meters te voet naar beneden de Colca Canyon in. De bedoeling was 2 dagen hiken, maar op de heenweg werd Joyce ziek; wrs hoogteziekte/warmte waardoor we samen met 2 anderen uit de groep op het lunchpunt bleven overnachten. Vrijdagochtend weer vroeg op om voor het ontbijt even 1000 meter omhoog te lopen. Ulrico ging dit goed af, Joyce ook, maar dan per ezel... Moet je denken, op een ezel in het donker een smal, stijl bergpaadje op, afgrond vlak naast je. En ezels lopen in een groepje van 4 en willen allemaal voorop lopen, dus eens in de zoveel tijd neemt er een een sprint! Maar als je er eenmaal op bedacht bent, gaat het wel goed en scheelt het toch veel energie als je niet fit bent. Daarna hotsprings (erg warme zwembaden) en lunch om vervolgens weer terug te keren naar Arequipa.

18-9: PUNO
Zaterdag ochtend in de bus naar Puno. Wennen aan de hoogte; het ligt op ongeveer 3800 meter. Zondag tijdens het ontbijt toch nog even een tripje geregeld naar de floating islands op het Lake Titicaca; de eilanden zijn gemaakt van lagen riet, bijeengebonden met -tegenwoordig synthetisch- materiaal. Eens in de zoveel tijd brengen ze een nieuwe laag aan, omdat de onderkant langzaam vergaat. Het riet loopt heel bouncy, blij dat wij er niet met blote voeten liepen zoals de bevolking, beetje te scherp. Verder uitgenodigd bij Gloria, een bewoonster en daarna volgde uiteraard een verplichte souveniraankoopactie.. Super toeristisch en een beetje dubbel gevoel tijdens deze excursie, maar uiteindelijk moet je dit toch zien als je in Puno bent.

20-9: CUSCO
Maandagochtend de bus naar Cusco, helaas vertraging dus laat in de middag pas aangekomen in Cusco. Dinsdag en woensdag trekking in de 'sacred valley' en een tripje naar het Amazonewoud geregeld. Dit had nog heel wat voeten in de aarde, aangezien er een behoorlijk bedrag op 1 dag gepint moest worden. Uiteindelijk bleek dit wel een mooie manier om de stad te verkennen.

23-9: LARES.

Donderdag vroeg in de ochtend (3am) vertrokken voor de Larestrek. Joost mag weten waarom, want een uur later waren we nog de stad niet uit. De engelssprekende gids die de briefing had verzorgd, verdween op mysterieuze wijze en we waren overgeleverd aan een spaanstalige, weinig charismatische gids van 28 en dito kok, waarmee we verder bleken te gaan. Na een taxi, een mototaxi en een lokale bus (achterin, boink boink op stijle bergweg) kwamen we aan in het dorp zonder doorspoelende wc's: Lares. Dat laatste is op zich geen drama, behalve als je spontaan onwijze buikproblematieken hebt.. Na verontschuldigt te hebben bij de senora van het 'restaurant', zat een trekking er helaas niet meer in. Aangezien er ook geen paarden meer geregeld konden worden (??), konden we kiezen voor een alternatief: paar dorpjes in de sacred valley bezoeken met incaruines. We zullen jullie het uitgebreide verhaal besparen, maar samengevat betekende dit een nacht soortvan illegaal kamperen op een terein wat alleen bereikbaar bleek door over een slootje te springen in het pikkedonker, en een nacht bij een zeeer eenvoudige hospedaje, waarin de kinderen met forse hand aangepakt werden, een oude oma in een hoek van de kamer lag, en de kamer volhing met gelovige teksten. De ruines in Pisac en Ollantaytambo waren oke, maar we waren blij verlost te zijn van de gids op de 1 na laatste dag. Nu wordt het weer leuk. Dachten we. Niet dus, want voor het laatste deel, Machu Pichu, bleek niets geregeld; geen gids, geen hostel, geen eten, geen bustickets en geen entreetickets voor Machu Pichu.. Totaal niet grappig om 22.00 uur als het regent! Gelukkig kwamen we wat behulpzame mensen tegen, dus zodoende toch hostel, gids en M.P. Absoluut prachtig trouwens! Maar een tip voor als je ook wilt: boek echt alleen maar bij een agency, niet bij een hostel en check alles 3 keer, zorg dat je overal foto's van ziet!
Bij late terugkomst in hostel in Cusco hebben we geprobeerd verhaal te halen, maar helaas slechts een deel van het geld teruggekregen en een belofte over een week, na de jungletrek, de rest te krijgen...

27-9 MANU BIOSPHERE
Maandag vroeg in de ochtend richting Manu Area (amazone regenwoud) vertrokken. Na een lange reis mbv een tot jeep opgepimpt busje, inclusief lekke band en een uitlaatprobleempje (lees: geen uilaat waardoor we wc papier in onze oren hebben gestopt vanwege de herrie en met ons hoofd half uit het raam hingen vanwege de uitlaatgassen die via de open versnellingsbak de cabine inkwamen) kwamen we uiteindelijk aan in Pilcopata. Hier zijn we samen met een aantal andere personen mbv een raft en motorboot naar onze eerste lodge gevaren. Alle lodges waar we de rest van de week geslapen hebben, waren houten hutjes met grote ramen van gaas waardoor je zo de jungle in keek en heerlijk in slaap kon vallen bij de diverse jungle-geluiden; erg mooi.

We hebben behoorlijke afstanden per boot moeten afleggen om het echte reservaat in te komen maar het was de moeite waard! We hebben verschillende apen families al slingerend (en soms gooiend met takken...) boven ons hoofd gezien. Verder allerlei vogelsoorten (oa de bekende macaw, de dierenwinkel papagaai), schildpadden, kaaimannen en de giant otter gespot. Deze otterfamilie voerde een mooie onbijtshow op. Het was de zoektocht (3 uur traag en in stilte peddelen op een vlot) meer dan waard. De stilte en frisse lucht waren heerlijk na de grote steden met grote hoeveelheden uitlaatgassen. Verder was de groep absoluut erg gezellig en multicultureel, behalve een stel stinkend rijke Israeliers op leeftijd die alleen maar konden klagen en in elke zin moesten aangeven hoeveel geld ze wel niet hadden.

Op de terugweg was het busgedeelte helaas nog iets minder dan de heenreis. Het vervoer was dit keer een kleine oude touringcar. Je moet je voorstellen dat de weg een erg smal onverhard bergweggetje is met grote kuilen en gaten. So far so good, tot het moment dat we verbrand kunststof begonnen te ruiken en de hele cabine in de rook stond. In paniek de bus uit waar we uiteindelijk in de stromende regen stonden, tja wat wil je in het regenwoud. Na een zuidamerikaanse spoedreparatie de bus weer in, die ondertussen ook aan de binnenkant hevig begon te lekken, maar het mocht niet baten. 15 minuten later stonden we weer buiten te kijken naar een hevig rokenden bus. Dit keer duurde de reparatie langer omdat er onderdelen gehaald moesten worden, maar het resultaat was er ook naar, we hebben de laatste lodge van die week uiteindelijk bereikt.

Uiteindelijk heeft klagen, op advies van de gids, over dit slechte vervoer samen met een paar andere reisgenoten (Inez en Norbert uit Duitsland) nog een gratis avondje cocktail drinken opgeleverd (waar we, Joyce en zelfs Ulrico, nog een paar salsa dansjes hebben gedaan (wat alcohol al niet losmaakt). Uiteindelijk een geslaagd einde van een, voor het grootste deel, zeer geslaagde jungle tocht.

Na terukomst uit de jungle hebben we uiteindelijk nog 2 dagen tijd verloren in Cusco om achter ons geld van de Larestrek aan te gaan (wat ons nog wel een ritje in een jeep van de politie door heel Cusco heeft opgeleverd. Eerst naar het touragency, daarna naar het priveadres van de eigenaar en uiteindelijk naar het hotel waar hij werkte....een hele ervaring....) en helaas heeft het uiteindelijk alleen een teruggaaf van gemaakte kosten opgeleverd (we hadden een groter bedrag geeist).

7-10
woensdagavond de reis richting Bolivia gestart. Na zelf wat research te hebben gedaan toch de aardige senorita van het hostel vertrouwd en daar de bustickets geboekt. Het zou een directe reis moeten zijn naar la paz, met een aankomsttijd van 10 am. Uiteindelijk waren we pas 16pm na 2 keer overstappen (met wachttijden van 2,5 uur) in La paz. Het vreemde, we keken er bijna niet eens meer van op, dit is dus zuidamerika.....we beginnen het een beetje te begrijpen.....

Groetjes,

Joyce & Ulrico