7-10; La Paz
Na een lange busreis kwamen we aan het eind van de dag aan in La Paz; een grote stad prachtig gelegen in een vallei en omringt door bergen. Wel een superdrukke stad, waar met name 'avonds erg veel mensen op de been zijn. Volgens de boeken en verhalen van medetouristen vooral een stad van waaruit je excursies kunt doen, maar verder qua stad niet het allerleukst; dit vonden wij wel aardig kloppen. Ondanks de grootte van de stad bleek alles rond 19.00 uur dicht, dus we hadden geluk dat er nog 1 bureautje open was, waar we de mountainbiketocht op de deathroad konden boeken voor de volgende dag. Dit is een downhill tocht op een mountainbike, beginnend bovenop een berg (4640 meter) in mist, hagel en vingersbevriezende kou en dan alleen nog maar naar beneden voor 4 uur lang, over bergwegen met veel haarspeldbochten en diepe afgronden waar al velen naar beneden zijn gestort (vandaar de naam). Uiteindelijk eindig je op 1295 meter. Hoewel we veel mist en regen hadden onderweg, was het een mooie (erg mooie uitzichten!) en spannende tocht en een fijne afwisseling met de drukke smoggy stad! Er zijn 'before and after pictures' gemaakt waarop je aardig kunt zien dat we zelfs sokken en ondergoed konden uitwringen naderhand, door de grote hoeveelheid water.

De dag erna toch nog wat culturele 'hoogtepuntjes' van la paz bekeken en ook bij de San Pedro gevangenis langs geweest. Normaal gesproken kun je daar een tour maken (wat erg grappig/vreemd is, aangezien men daar een eigen cel moet kopen, echtgenotes en kinderen samen met de gevangene leven en er 'gewoon' winkels en restaurants zijn). Omdat er een tijdje terug echter stakingen zijn geweest, zijn tours nu 'illegaal' en staat men het niet meer toe. Natuurlijk is het nog wel mogelijk voor het juiste bedrag, het is immers bolivia. Wij durfden het echter toch niet meer aan.

Vanwege wat moeite met het boeken van vliegtickets (in La Paz is alles dicht en onbereikbaar op zaterdagmiddag en zondags ??) zijn we nog een dag langer in La Paz gebleven tot het via internet toch gelukt was vervoer te regelen. Bovendien gaf het Ulrico nog de kans een nieuwe muts te kopen aangezien we die van hem per ongeluk ergens achter hebben gelaten. Aan felgekleurde mutsen en handschoenenwinkeltjes geen gebrek in Bolivia! Zondagavond weer de nachtbus in richting Tupiza, Bolivia.

11-10; Tupiza
Hoewel we eerst dachten in een of ander gehucht beland te zijn (de weg erna toe was nogal hobbelig, zanderig en vol met opbrekingen), bleek Tupiza toch een rustig leuk stadje. We hadden voornamelijk het plan om vanuit Tupiza een Tour naar de zoutvlaktes van Uyuni te boeken, wat ons leuker leek vanuit hier dan vanuit Uyuni, wat een groot touristenoord zou zijn (was ook 1 van de vele goede tips in de footprint die we voor ons vertrek hebben gekregen). Daarnaast hebben Butch Cassidy en The Sundance Kid hier hun laatste dagen doorgebracht. Het zou echt een soort westernachtig landschap zijn, wat ons wel aansprak. Dus tour te paard (jaja...) geboekt voor de volgende dag, de trip naar de zoutvlaktes voor de 4 dagen daarna en eettent gezocht. Wel wonderlijk is dat er ca. 6 eettentjes zijn, waarvan 5 pizzatenten met exact dezelfde kaart (lekker makkelijk). Het is er nooit druk, dus staat standaard de tv aan waarop een spaanse telenovelle te zien is. Vaak is de eigenaresse zo gepreoccupeerd dat het zelfs moeite kost om de aandacht te trekken, al ben je de enige in de zaak.

De volgende dag paardrijden! Dit is absoluut een aanrader. Samen met een zwitsers stel en een guide (gaucho van 16) door een prachtig droog berglandschap met rotsformaties in verschillende vormen en kleuren en cactussen van meters hoog. Er is wat ons betreft geen betere manier om de omgeving te verkennen! Ook Ulrico, die, behalve in Slagharen, nog nooit op een paard gezeten had, vond het geweldig grappig! Vooral toen de paarden ook nog een paar keer gingen galopperen was het erg spannend!

Woensdag weer weg uit Tupiza, op weg met een stel uit Barcelona (Carolina en Albert) in een jeep richting de zoutvlaktes om in een paar dagen naar San Pedro de Atacama in Chili te reizen en vandaaruit weer door naar Salta, Argentinie. Prachtige tocht met zeer diverse landschappen! De eerste dag richting Uyuni om daar in de buurt te overnachten in een huis gemaakt van zoutblokken (witte bakstenen zeg maar). Die worden daar in de buurt uitgehakt uit dikke zoutlagen. De volgende dag hebben we de zoutvlakte bezocht, of liever gezegd doorkruist; 1 hele grote eindeloze witte vlakte, bestaand uit zout en nog eens zout. Het is bijna surrealistisch en doet denken aan een schilderij van Dali. Middenin ligt een cactuseiland, alsof het zout een oceaan is met een bergachtig eiland met cactussen in het midden. De cactussen groeien slechts 1cm per jaar en een groot aantal zijn over de 5 meter; kun je nagaan hoelang ze daar al staan!

Na een stuk verder gereden te hebben, veranderde het landschap weer totaal; op 5000 meter hoogte bevinden zich droge woestijnen en slapende vulkanen, waarvan het resultaat van eerdere erupties nog te herkennen is in het apart gevormde aardoppervlak en de bizarre rotsformaties zoals de arbol de piedra. De dag daarna liet weer andere natuur zien in de vorm van grote meren vol mineralen, waardoor ze rood, wit en blauwgroen gekleurd zijn. Ook de flamingo's daar waren een prachtig gezicht!

De laatste dag van de trip moesten we vroeg op om enkle geisers in actie te kunnen zien. Ook weer een erg vreemd misschien wel bizar landschap; borrelende modderpoelen en stoom blazende geisers. Wel heel mooi!

Nadat we zijn bijgekomen in 1 van de heetwaterbronnen was het tijd de grens naar Chili over te steken en zo rond 12.00 uur waren we ineens alweer in San Pedro de atacama (Chili). Tijd gaat supersnel hier!

16-10: San Pedro de Atacama, Chili
Omdat het leuk klikte met Carolina en Albert hebben we samen een hostel gezocht en de 2 dagen erna nog samen gegeten en een tour van een paar uur wandelen in de moon valley geboekt (lijkt erg op de maan vandaar de naam). Prachtige landschap, lopend door een canyon die miljoenen jaren geleden ontstaan is. Het gesteente bestaat uit verschillende lagen (lava, zout, klei) en heeft rare vormen aan heeft genomen. Als je stil bent, kunt je het er horen kraken vanwege de grote temperatuurverschillen overdag en 's nachts; het zout in het gesteente gaat werken.

18-10: Salta, Argentinie
Na (weer) een lange busreis op maandag, kwamen we aan in Salta, waar we in totaal 5 dagen zijn geweest; best even lekker om een aantal dagen in hetzelfde hostel te zitten! Weer een andere omgeving dan daarvoor; direct over de Andes wordt het weer groener. Eigenlijk hebben we hier niet veel gedaan behalve relaxen, een stukje wandelen en van het mooie weer genieten. Ook hebben we een museum bezocht, over 4 kindermummies die nog niet zo lang terug in een vulkaan zijn gevonden. Door droogte en kou zijn ze zeer goed bewaard gebleven (met huid, wimpers en kleding intact). Het museum vertelt van de expeditie, de reden van het bestaan van de kindermummies en hoe ze geconserveerd worden. De kinderen zijn ca. 500 jaar oud en stammen uit de Incacultuur, waarin het gebruikelijk was de goden offers te brengen om ze te danken voor de oogst en ze tevreden te stellen. Hiertoe liet men van alle windstreken van het Incarijk een aantal van de knapste kinderen of kinderen van heersers naar Cusco komen, waar ze in hun mooiste kleding over het plein moesten lopen. Vervolgens ging de tocht weer terug naar huis, richting vulkaan. De kinderen kregen op de top een alcoholische maisdrank waardoor ze in slaap vielen. Daarop werden ze in een kuil gelegd, waar ze (levend) achter gelaten werden. Men geloofde dat de kinderen niet doodgingen, maar samen met de goden verder leefden. Bizar en interessant.

Verder hebben we opnieuw een paardrijactie gedaan, dit keer met een Nederlands stel. Opnieuw een leuke en gezellige tocht met het uitwisselen van reiservaringen. Wel wat regenachtig, maar dat mocht de pret niet drukken. Een heerlijke barbeque daarna en nog wat verder kletsen en de dag was alweer om.

Nog een grappige actie: toen we een van de dagen net voor etenstijd nog even bij een zogenaamde lavanderia binnenstapten, alleen om te vragen wat het kostte om de was te laten doen, zag de man op leeftijd van de zaak zijn kans schoon om direct een gesprek aan te knopen in (voor ons niet al te begrijpelijk) spaans. Geen nood, hij ging gewoon door -en wij maar beleefd instemmende geluiden en 'si' zeggen, in de hoop dat hij geen vraag zou stellen omdat we dan door de mand zouden vallen. Uit de delen die we wel een beetje begrepen opmakend, heeft hij waarschijnlijk de gehele culturele geschiedenis van Argentine uitgelegd. Toen we eindelijk een moment gevonden dachten te hebben om niet al te onbeleefd weg te komen, gebaarde de man ons te wachten. Hij ging net afsluiten en heeft ons uitgenodigd met hem mee te komen. Normaal best leuk, maar die avond even niet. 'Tenemos una sita' (we hebben een afspraak) murmelend wisten we ons te excuseren... De dagen erna zijn we gebukt langs gelopen...

23-10: Iguazu
Zaterdagochtend hebben we het vliegtuig genomen richting Iguazu; in plaats van 22 uur in de bus, lekker snel in 2 uur met het vliegtuig! Hoewel bewolkt, was de temperatuur nog prima. Direct een tropisch gevoel door de vele groene planten en vogelgeluiden. Het vinden van een hostel kostte wat moeite, maar is uiteindelijk gelukt. We hadden hier 2 dagen, die we beiden in het argentijnse nationaal park van Iguazu hebben doorgebracht. De entree doet wat dierenpark-achtig aan, waardoor je bijna vergeet dat het om 60.000 ha. natuurgebied gaat. Meestal zijn er vaste wandelpaden in de vorm van catwalks zodat er zo min mogelijk beschadigd raakt. De eerste dag hebben we de garganta de diablo (devils throat) bezocht en de rest van de watervallen via het bovenpad en en onderpad: erg indukwekkend! Vanwege de zon in combinatie met de waterdruppels in de lucht, ontstonden grote regenbogen, heel mooi.

De tweede dag zijn we met een motorbootje recht de watervallen in gevaren, of nou ja, zo dicht als kon. Wat een onwijze watermassa! Zelfs het ademhalen ging moeilijk! Gelukkig hadden wij het vantevoren al bekeken en hadden wijselijk onze badpakjes aangetrokken. Een aantal was minder wijs en daarmee volledig doorweekt.. Wel een enorm spektakel!

Hierna nog een stukje gewandeld naar een andere afgelegen waterval. Er zijn veel dieren te zien; mooie vogels, grote varanen, neusberen die duidelijk niet bang meer zijn voor mensen en apen, ook van dichtbij. Bijzondere extra dimensie was te worden ondergekakt door een aap die net 2 meter hoger zat.. Dit tot vermaak van omstanders (heel fijn). Gelukkig (voor Joyce) leek de aap vooral een fruiteter, waardoor het meeviel met de stank.

26-10; Patagonie, Ushuaia
Na 2 dagen Iguazu was het tijd om naar Ushuaia te vliegen; de meest zuidelijke stad ter wereld, liggend in een zeer waterrijk gebied. Dit voelde echt weer als een nieuwe stap van onze reis. Bij aankomst zagen we vanuit het vliegtuig de besneeuwde bergtoppen al liggen, mooi gezicht! Tot onze verassing bleek het gewoon nog licht rond 20.30 uur (we waren gewend aan ca. 18.00 of 19.00 uur donker). Wel moesten we even wennen aan de temperatuur (lager dan 5 graden) na het subtropische Iguazu. Aan de andere kant was de lucht heerlijk helder en fris. De luchthaven is klein en de landingsbaan ligt op een schiereiland, dus bij aankomst hadden we direct zicht op de zee en met sneeuw bedekte bergtoppen. Na wat zoeken, kwamen we in een klein hostel waar we het erg bleken te treffen; erg aardige en behulpzame mensen en alles heerlijk schoon en fris (door ervaringen in Peru en Bolivia weten we het weer te waarderen ;-). Verder zat er naast ons alleen nog een zwitsers stel dat een auto had gehuurd, waardoor we de volgende dag mooi met hun mee mochten rijden naar het nationaal park Tierra del Fuego. Het weer bleek heerlijk zonnig met enige bewolking zo af en toe, wat mooie plaatjes oplevert; watervlaktes omringt door met sneeuw bedekte bergen, groene bomen en de helder blauwe lucht met mooi gevormde wolken tussendoor; soort Bob Ross-effect zeg maar. Erg mooi!
Daarna hadden we nog een dag, waarop we een stuk gewandeld hebben richting cerro Martial (een berg met gletsjer) en een boottocht hebben gemaakt over het Beagle kanaal om pinguins te spotten. De pinguins waren leuk, maar vooral de omgeving was opnieuw indukwekkend.

29-10: Puerto Natales, Chili
Na een lange lange busreis, een ferry en een grensovergang van Argentinie naar Chili (5.00 uur-21.00 uur, tja, het went) kwamen we aan in Puerto Natales, een stadje aan de rand van het nationale park Torres del Paine, wat absoluut het prachtigste natuurgebied van Patagonie moet zijn. Soms vraag je je af of toeval bestaat, want we zijn weer op een bijzondere manier aan ons hostel gekomen. Hiervoor is het handig te weten dat we in de laatste bus een aardige doof-stomme kaartjescontroleur troffen, die gek genoeg met iedereen een praatje probeerde te maken. Eenmaal in Puerto Natales kregen we (zoals altijd) nog een flyer van een hostel in onze handen gedrukt, maar eigenwijs gingen we eerst zelf op zoek naar een hostel. Nadat we er 3 te duur hadden verklaard en (inmiddels in het donker) op zoek waren naar goedkoop alternatief nummer 4, kwamen we dezelfde doofstomme man tegen die ons gebaarde dat we met hem mee moesten komen; hij wist wel wat, namelijk bij zijn ouders. Omdat hij vrij hardnekkig volhield, zijn we maar met hem meegelopen en toen bleken we uit te komen bij het hostel van de flyer.. Bizar genoeg (en relatief goedkoop) hebben we het maar gedaan. Achteraf gaf zijn moeder aan dat hij altijd de oren van je hoofd kletst/gebaart.

Morgen gaan we torres del paine in voor 5 dagen, een tent gehuurd, eten gekocht, nu maar hopen dat het weer een beetje meewerkt. Maar dit horen jullie de volgende keer...

Groetjes Ulrico & Joyce

Ps:

Meer foto's zijn trouwens te zien op Flickr en facebook (zie 'links' aan de linkerkant van deze website)

Wegens uploadproblemen heeft het even geduurd voor we weer online waren, het volgende verhaal hadden we echter ook al geschreven en dit zullen we morgen proberen te posten