Op dit moment zitten we in de bus, bezig met de langste busreis uit ons leven (tot nu toe...). De reis gaat van calafate naar puerto madryn en gaat ongeveer 24 uur duren. Een perfect moment dus om onze verdere Patagonie ervaringen op (e)papier te zetten.

Puerto Natales
In het vorige reisverslag hebben we al verteld dat we op het punt stonden 5 dagen te gaan kamperen in het nationale park van Chili; Torres del Paine (de W-route, die zo heet omdat het op de kaart een W-vorm heeft). Kampeerspullen gehuurd, eten voor 4 dagen gekocht, gratis voorlichting van gidsenbureautje bijgewoond (voor wat handige tips en de weervoorspelling) en maandag vroeg in de ochtend in de bus naar het park. Dit is 2 uur rijden vanuit Puerto Natales. In het park nog een stukje met de boot en dan eindelijk met zware rugzakken op pad.

De eerste dag op de camping bij Glacier Grey gearriveerd (en nee, Gijs en Lilette, we hebben het niet aangedurfd om te gaan pootje baden in Lago Grey; is nl erg koud gletsjerwater waar nog erg veel ijsblokken in drijven). Erg mooi uitzicht op deze indrukwekkende gletsjer! Na een goede macaroni maaltijd aan het water, even snel gedoucht (dat kon daar nl nog wel) en vroeg naar bed.

De tweede dag zijn we richting de French Valley gelopen en hebben we daar ons tentje op een gratis camping gezet. Een mooie plek aan een kolkende rivier, waarvan je het water gebruikt om eten te koken. En douches zijn er niet, dus lekker primitief! Maar toch wel gaaf dat je hier het water uit de stroompjes gewoon kunt drinken! (hoewel we voor de zekerheid het water wel gekookt hebben of er zuiveringsdruppels bijgegooid hebben). Deze dag was lang en zwaar door de afstand die we moesten afleggen en de de rugzakken waar nog teveel eten in zat. Het landschap waar je doorheen loopt maakt echter alles goed. Torres del Paine is werkelijk een schitterend park! De ene keer loop je op zeer smalle paadjes tussen struiken, de andere keer heb je uitzicht op een blauwgroen gletsjermeer of op bergen met sneeuw. Een paar keer per uur hoor je lawines bulderen, en meestal schijnt heerlijk de zon, hoewel het ook flink kan waaien.

De derde dag hebben we de tent even laten staan en zijn we eerst de French Valley zelf ingelopen en een mirador (=uitzichtpunt) beklommen (800m omhoog) om te genieten van een fantastisch uitzicht! Vervolgens na een relatief snelle afdaling de tent afgebroken en op naar de volgende camping plaats! Deze campingplaats zat bij een refugio (berghut) en we hebben maar beloten om ons zelf maar even te verwennen en in de hut te eten. Het eten smaakte een stuk beter toen enkele mensen uit Singapore hun fles wijn gingen delen, omdat zij deze zelf toch niet op konden krijgen. Geen probleem wij zijn de beroerdste niet! Overigens smaakte al het eten overheerlijk, omdat je slechts het minimale meeneemt en dus precies genoeg hebt. Een snaaiaanval konden we ons dus niet permitteren, anders heb je simpelweg de andere dagen niets meer! Wel fijn dat elke dag de rugzak steeds wat lichter wordt! :)

Dag vier gingen we richting het hoogtepunt, nl 'De Torres' van Torres del Paine. Dit zijn 3 kolommen van 2800 meter hoog graniet die verticaal uit de grond komen opzetten. Een fantastisch gezicht, zeker met het ochtendlicht erop ( je moet dan wel om 5 uur je slaapzak uit om in het halfdonker naar boven te lopen). Helaas was het deze dag, als een van de weinigen overigens, een beetje bewolkt, het had dus nog veel mooier kunnen zijn....

De laatste dag bestond uit het inpakken van de tent en naar beneden lopen om de bus terug naar Puerto Natales te nemen. We hebben 5 erg mooie dagen gehad, met een enkele keer misschien een beetje afzien. Je moet tenslotte wel zelf alles omhoog tillen (misschien de volgende keer geen verse fruitsalade mee naar boven nemen), maar al met al meer dan de moeite waard.

Terug in Puerto Natales een busticket naar Calafate geboekt (dit is een dorpje in Argentinie). In Calafate hebben we besloten dat onze volgende bestemming Bariloche zou moeten worden. Helaas was het niet mogelijk direct naar het noorden te rijden (weg zat nog dicht tot de week erop). Wel kon het via de oostkust, via Rio Gallegos. Dit bracht ineens een wegens tijdgebrek eerder verworpen plan, namelijk het bezoeken van Puerto Madryn waar walvissen te zien zijn, weer in beeld! Dus toch proberen walvissen te spotten nabij Peninsula Valdes.

El Chalten
Eerst echter naar El Chalten om het 'Los Glaciers' national park in te gaan (de meest bekende berg daar is de Fitz Roy). De eerste dag zijn we met 2 gidsen en 2 andere mensen het park in gegaan. Het doel was om over de gletsjer 'Torre' te gaan lopen. Om deze gletsjer te bereiken moesten we eerst 4 uur lopen en een rivier oversteken mbv een zip line. Dus klimgordels aan en de rivier oversteken, zoals Joyce het in onderstaande foto doet (cool he?!).

Aangekomen bij de gletsjer de crampons (stijgijzers, soort van spikes die je onder je schoenen kan bevestigen) aangedaan en een stukje over de gletsjer gewandeld op zoek naar een leuke lunchplek. Na de lunch hebben we nog even geproefd van het ijsklimmen. De gidsen hadden nl toprope aan 1 van de ijsheuvels bevestigd zodat wij met 2 ijsbijlen en stijgijzers omhoog konden klimmen; erg leuk!!

De terugweg van de gletsjer naar Chalten hebben we genoten van mooie uitzichten, maar we waren blij dat we er waren na een 11 uur lange wandeldag.

De 2 dagen daarna zijn we richting Lago des Tres gewandeld en hebben we ons tentje aan de voet (nou ja, met mooi uitzicht op) de Fitzroy opgezet. Erg spectaculaire omgeving!!

welk gebied we nu mooier vinden Fitzroy of Torres del Paine? Joyce neigt naar Torres, Ulrico vindt Fitzroy erg spectaculair...de uiteindelijke conclusie is dat de ervaring ook een duidelijke rol speelt; als je eerst moet afzien om ergens te komen en niet alle andere touristen dezelfde moeite doen, is het eindresultaat toch net wat meer bevredigend. En mooi weer telt zeker ook mee!

Tja, nu dus nog een paar uurtjes in de bus en dan maar hopen dat alle verhalen over de walvissen niet overdreven zijn...maar dat laten we binnenkort zeker weten....

Groetjes Joyce & Ulrico

Ps wat vinden jullie van onze nieuwe zonnebrillen?